Ciekawa sprawa. Od pierwszego oglądania na żywo we Francji kolarskiego Tour de France minęło już ćwierć wieku a nadal każdy wyjazd na ten wyścig zdaje mi się być wielką wyprawą. Nie inaczej było i tegorocznego lipca, gdy na kilka dni zawitałem do Pau. Kolarstwo jest pięknym sportem. A co najważniejsze pozwala kibicowi jak żadna inna dyscyplina poznawać uroki kraju, w którym dane wyścigi odbywają się. Pozwala, gdyż tour codziennie melduje się w innej miejscowości. Przejeżdża przez inne tereny.

Podziwiam za każdym pobytem na francuskiej imprezie tłumy kibiców, którzy potrafią kilka dni wcześniej wyjechać na trasę etapu i czekać na kolarzy, by im kibicować, ale też zabawiać się, czekając. Patrząc na kolorowe stroje kolarzy, pełne reklam sponsorskich, mając na uwadze długość transmisji telewizyjnych (Eurosport na żywo przekazuje relacje z całych etapów) wcale nie dziwię się, że donatorzy sportowi w pokaźnej swej warstwie decydują się na kolarstwo.

Tyle byłoby tytułem zagajenia o innych sportach i pokazania, że futsal wcale nie musi być dla człowieka jedynym sportem godnym zainteresowania. Nie od dzisiaj uważam bowiem, że prawdziwy kibic, działacz, zawodnik, dziennikarz, nie może pozostawać przy jednej dyscyplinie sportowej. Dlatego apeluję do szerokiego spektrum futsalowego – nie pozwalajcie zamykać się w hali. Wychodźcie poza nią. Wychodźcie po pomysły. Wychodźcie po przykłady. Wychodźcie po ludzi. Wychodźcie do ludzi.

Piszę o tym wychodzeniu w kontekście informacji jakie docierają o zamykaniu się futsalowych środowisk we własnym gronie. O głoszonych tezach typu „coś wiem, ale nie powiem”. Względnie „powiedzieć nie mogę, bo obiecałem tajemnicę”. Mógłbym takich słów wymienić jeszcze multum, ale po co? Wystarczy, że napiszę, iż każda sytuacja mniej lub bardziej optująca za tajemniczością jest samobójem dla futsalu. I pozostawię to bez komentarza. Do przemyślenia.

Wracając ad rem, czyli do futsalowego meritum napiszę, że jedyną ważną informacją, jaka ukazała się o polskim futsalu w lipcu – futsalowym sezonie ogórkowym – jest wiadomość o transferze Michała Kałuży do ekstraklasy hiszpańskiej – najlepszej futsalowej ligi Europy. Brawo za pomysł, brawo za decyzję. Jest to pisanie historii naszego futsalu na najwyższym poziomie. Oceniam to jako drugi godny transfer polskiego futsalisty. Pierwszym było niegdyś przejście Pawła Budniaka do czołowego klubu ukraińskiego futsalu.

Czekam na kolejne ruchy, gdyż to takie właśnie transfery pokażą, że nasz futsal jest postrzegany w Europie. Postrzegany pozytywnie. Moim zdaniem kolejnym zawodnikiem powinien być Mikołaj Zastawnik. Chciałbym, aby odważył się. Nie wątpię, że ważnym dla Hiszpanów (oprócz oczywistych innych powodów) przy wyborze Kałuży była jego znakomita postawa w meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy w Elblągu przeciwko Hiszpanom właśnie. Kiedyś pisałem, iż uznam nasz futsal za europejski w każdym calu, gdy co najmniej trzech zawodników zawita do topowych klubów futsalowych Europy oraz, gdy w naszych klubach przynajmniej trzech solidnych futsalistów spoza Polski zagra w ekstralidze w jednym sezonie. Coś mi się widzi, iż prędzej spełni się to pierwsze, bo klubów raczej na takie ekstrawagancje nie stać. Jeszcze, mimo istnienia spółki Futsal Ekstraklasa, wiele z nich „ciężko dyszy”.

Polska noblistka Wisława Szymborska mawiała – „Czytanie książek, to najlepsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”. W pełni się z tym zgadzam i po raz kolejny przystąpiłem w lipcu do przeczytania znakomitej powieści katolickiego pisarza Jana Dobraczyńskiego „Najeźdźcy”. Za każdym kolejnym razem odkrywam nowe pokłady zawartych w niej myśli. Zauważam nowe treści, które wiele lat temu uważałem za błahe.

Podobnie mam z futsalem. Początki zainteresowania nim były przeważnie emocjonalne. Obecnie są raczej rozważne, analityczne. Patrząc na ludzi, których dzięki futsalowi poznałem, mogę dokonać hierarchizacji ich zachowań wobec tej dyscypliny. Jak wszędzie, są w tym gronie karierowicze, są ludzie przypadkowi, są osoby mające futsal w sercu, są rzemieślnicy dyscypliny, są jednostki traktujące futsal niemal jak religię. Gdybym miał dzisiaj wymienić tych, którzy mocno zapadli w świadomość interesujących się tą dyscypliną, niewątpliwie wskazałbym na pana Zdzisława Wolnego oraz pana Romana Sowińskiego. Twierdził będę, że spowodowali oni, iż polski futsal w pewnym okresie nie pozostał tylko halową zabawką, lecz zmierzał różnymi drogami (czasem i krętymi) ku zacnej dyscyplinie sportowej. Oby kolejni działacze nie mieli takich trudności jakich doświadczali futsalowi pionierzy. Niemniej, niech zawsze pamiętają, że najpierw jest futsal, a później osobista korzyść. Jakże często współcześnie bywa odwrotnie.

Związek piłkarski szybko w tym roku obrobił się z licencjami. Bodajże tylko Kartuzy licencji nie otrzymały. Kilka klubów zarobiło jakieś kary porządkowe, kilka nadzory licencyjne. Proces licencyjny z roku na rok jest coraz sprawniejszy. Właśnie mija 10 lat, jak został zapoczątkowany. Jednak nadal sprawia trudności klubom, które – bywa – nie podchodzą do niego z należytą powagą.

A jest on równie ważny jak transfery, czy poszukiwanie sponsorów. Rozmawiając kiedyś z Czesławem Langiem, dyrektorem Tour de Pologne, usłyszałem z jego ust zdanie o bezpieczeństwie imprezy. Mówił, iż jest to rzecz, na którą organizator powinien zwracać najbaczniejszą uwagę. W pełni zgadzam się z panem Czesławem. I przekazuję jego wypowiedź do pamięci klubowych prezesów, którzy często jeszcze podchodzą do meczów jak do radosnych festynów, na co ich zwierzchnie władze ze związku, czy spółki nie zawsze zwracają uwagę. A sprawy organizacyjne – drodzy panowie prezesi też są analizowane przy angażowaniu się sponsorów, czy telewizji.

P.S. Reprezentacja piłki plażowej nie zakwalifikowała się do finałów mistrzostw świata. Szkoda, bo pewnym prezesom wypadły ciekawe wyjazdy!

Polskie reprezentacje futsalowe miały gorący czerwiec. Czerwiec, który tego roku wszystkich nas gonił upałami i bił historyczne rekordy ciepła. Najważniejsza kadra, czyli „A” tylko zaliczała krajowe zgrupowanie, podczas którego selekcjoner wpajał swoje nietuzinkowe myśli taktyczne. Natomiast kobiety oraz kadra młodzieżowa startowały na Bałkanach w turniejach. Futsalowe panie zajęły drugie miejsce w Varazdinie i powinny być zadowolone. Tak jak cały polski futsal kobiecy z faktu, że związek kadrę taką dotuje i pozwala jej pojeździć po świecie.

Dla przypomnienia napiszę, że nie zawsze było tak „pańsko” i za kadencji prezesa Zbigniewa był nawet okres zawieszenia działalności futsalowej reprezentacji kobiecej. Miejmy nadzieję, iż był to pierwszy i ostatni taki przypadek. Ale chwalić związku za teraźniejszą postawę wobec futsalu kobiecego też nie należy w nadmiarze. Funkcjonuje on, ale w głębokim związkowym cieniu. Aż prosi się, by dano mu więcej światła. I to nie tylko tego gorącego, czerwcowego.

O ile od reprezentacji kobiecej nie wymagam zbyt wiele, gdyż byłoby to z mojej strony wyraźnym nadużyciem, znając stan organizacyjny oraz sportowy kobiecego futsalu w Polsce, to sporo większe wymagania mam wobec reprezentacji młodzieżowej U-19. Nie chciałbym, aby tylko udziałem zaznaczyła swoją obecność podczas ryskich finałów mistrzostw Europy. Niespecjalnie powalające wyniki z czerwcowego turnieju w Porecu kładę, jak na razie, na karb okresu przygotowawczego. Rozumuję, że trenerzy szczyt formy szykują na jesienne finały na Łotwie i teraz było to tylko zwykłe kontrolne przetarcie. W razie czego – jak nie usłyszę zaprzeczenia – trzymam za słowo, iż będzie lepiej. I też zaciskam kciuki, by udało się. Przynajmniej coś wygrać.

Polski futsal młodzieżowy rozwija się od lat w sensie liczbowym. I dobrze. Z drugiej jednak strony system jego nie jest dopracowany. Powiem, że niewiele zmienił się od początków sprzed dekady. Osobiście na dzisiaj zaneguję potrzebę rozgrywania mistrzostw do lat 20. Natomiast zaapeluję o większe zainteresowanie niższymi niż U-14 kategoriami wiekowymi.  Nie chciałbym patrzeć na nasz futsal młodzieżowy, na jakość szkolenia pod kątem jedynie osiągniętego wyniku. Chociaż rozumiem kluby i potrzebę wykazania się wygranymi. Niemniej, wolałbym oglądać futsal rozwojowo od drużyn, klubów – powiedzmy 11-latków aż do reprezentacji młodzieżowej. Oglądać z bardziej wprzęgniętymi w organizację wojewódzkimi związkami piłkarskimi.

Inaczej – obawiam się – trafimy w ślepy zaułek, z którego trudno będzie wyjść. Kolega Józef – recenzent felietonów, któremu przedstawiłem opisaną powyżej opinię rzekł krótko. A kto to ma realizować, jak w związku piłkarskim oprócz wiceprzewodniczącego Grzegorza większość ma mgliste pojęcie o tajnikach futsalu młodzieżowego oraz dziecięcego. Nie dyskutuję z jego zdaniem, gdyż jako Ślązak zna pewnie futsal młodzieżowy lepiej ode mnie. Przynajmniej w praktyce.

Rozmowa z Józefem, chociaż tylko telefoniczna, dała mi wiele do myślenia o szkoleniu piłkarskiej młodzieży w Polsce. Znam z opowieści sytuacje, gdy wiele lat temu na jeden z wyjazdów zagranicznych polskiej młodzieży nie załapał się Robert Lewandowski. Obecnie większość tych, co wówczas pojechali, poszła w zapomnienie, a Robert jest na szczycie piłkarskiego Olimpu. Co prawda, sporo od tego czasu zmieniło się w polskiej piłce młodzieżowej, ale jakość treningu nadal pozostawia wiele do życzenia. Dla mnie wygląda to tak – inni grają w piłkę, a nasi nadal ją tylko w większości kopią. Niestety, dotyczy to także futsalowej młodzieży. Rozumiem, że nie wszędzie da się sklonować panów Korczyńskich, Hirschów, Żebrowskich, Aftańskich, Szłapów, czy Drwali, ale szanujmy się i douczajmy.

Przy tej liczbie hal, które mamy w Polsce, przy tym pędzie rodziców oraz dzieci do piłki nożnej, nie powinno być trudności z zachęceniem do trenowania futsalu. Nie powinno, gdyby - i tutaj napiszę, być może coś nie pomyśli ważnych guru od szkolenia - związkowe piony szkoleniowe różnych szczebli, od góry po sam dół, były naprawdę przekonane, że futsal jest potrzebny piłkarzowi. Gdyby były przekonane w czynie, a nie tylko w pustosłowiu. Gdyby nakazał im działać w tym kierunku choćby najważniejszy związkowy prezes. A tak nadal mam, być może złudne, poczucie, że stać nas tylko na jednorazowe wyskoki wynikowe, a nie na coroczne satysfakcjonujące rezultaty.

Nie chciałbym, aby z mojego felietonu ktoś wyciągnął wniosek, iż jedynie futsal dziecięcy albo młodzieżowy uzdrowi, czy da siłę polskiemu futsalowi. Otóż nie. To tylko jeden z etapów. Równie ważnych jak organizacja, promocja, marketing, właściwi działacze, mądrzy szkoleniowcy, sprawiedliwi sędziowie.

Jako felietonista marzę natomiast, by zainteresowanie władz polskiej piłki tą dyscypliną stało się rzeczowym reality. Niech nawet będzie to reality show, jak za mojego następcy w centrali futsalowej. Ale reality. Na co dzień, nie tylko od święta. Jacques Tati, przedstawiciel francuskiej komedii gagowej mawiał – "Kto uważa się za zbyt wielkiego do małych spraw, jest zazwyczaj zbyt mały do wielkich". Warto te słowa przemyśleć. Szczególnie niech zrobią to ci, którzy mogą ożywić nasz futsal. 

Andrzej Hendrzak

Emilowi Zoli, znanemu francuskiemu pisarzowi, autorowi między innymi znakomitej powieści „Germinal”, nieobca była ówczesna polityka. Zwykł jednak przestrzegać społeczeństwo przed postrzeganiem jej w rzeczywistym wydaniu, mówiąc „W polityce cała sztuka polega na tym, aby mieć dobre oczy i umieć wykorzystać ślepotę innych”. Nigdy nie przypuszczałem, aspirując w młodzieńczych latach do sportu, że można będzie przypisać słowa pana Zoli również do tej dziedzina życia społecznego. Ale od kiedy do sportu, w tym i piłki nożnej szeroko rozumianej (nie wykluczając futsalu), zawitała kasa, maksyma francuskiego pisarza wpisuje się jak ulał w sportową rzeczywistość. Biegłość oraz pomysłowość działaczy sportowych w kreowaniu nowych rzeczywistości nie ma granic. Rośnie kasta działaczy kreatorów, niemal półbogów, a w tle pozostaje stale powiększająca się grupa wiernych, ciągle „ślepych” na powiększającą się różnicę pomiędzy sportową władzą a masą klubową.

Pamiętam czasy, gdy do prezesa centralnego związku zapisywało się na wizytą niemal z marszu. Natomiast obecnie trzeba swoje z zasady odczekać i wcale nie można być pewnym, że zostanie się przyjętym. To byłoby na tyle tytułem wstępu do przemyślenia dla tych, którzy uważają, że w ważnych kwestiach mogą jeszcze coś zdziałać indywidualnie lub w małych grupach.

Jest tajemnicą poliszynela w futsalowym światku ekstraklasowym, że władze zarządu Spółki FE pozostaną niezmienione na następną kadencje. Walne wspólników początkiem lipca dopełni tylko statutowych  formalności. Patrząc od strony kondycji spółki, nie dziwi mnie to, gdyż po latach „tarmoszenia się” z finansami została osiągnięta stabilność. Przybyło sponsorów, na banerach wybrzmiały nowe nazwy, kolory. Przekazy medialne poprawiły się. Ogólnie jest pozytywnie.

Niemniej jako felietonista optowałbym za ogłaszaniem konkursu, mimo że w zanadrzu byłbym pewny wyboru obecnego zarządu. Najzwyczajniej chciałbym się li tylko dowiedzieć, czy nie pojawił się jakiś nowy pomysł. Pomysł wspomagający dotychczasowe, lub wskazujący wartość dodaną. Pomysł, który po zaakceptowaniu spróbowałby realizować dotychczasowy staro-nowy zarząd. A tak, nie dowiemy się nic nowego. Zamkniemy się w kręgu dobrze nam do tej pory znanym. Co prawda minione trzylecie spowodowało, że ekstraklasa futsalu nie toczy się już jak Tanie Linie Kolejowe, ale też jeszcze nie jest owym nowoczesnym Pendolino. I dlatego, myślę, Rada Nadzorcza spółki winna bardziej otwierać się.

Jest takie powiedzenie – dopiero wiele ścieżek stworzy właściwą drogę. Na poparcie tej tezy przytoczę przykład rzeczny. Wisła dopiero wówczas staje się potężna, gdy przyjmie ileś tam dopływów.

Jak już jestem przy futsalowej ekstraklasie, to będzie niemal moim obowiązkiem napisanie, że jest ona solidnym kołem napędowym polskiego futsalu. Jednym z dwóch solidnych kół. Drugie koło, to reprezentacja futsalowa seniorów. Reprezentacja oraz ekstraklasa nadają obecnie ton kierunkom działania polskiego futsalu. Wyznaczają ścieżki, którymi należy podążać dla wytyczenia właściwej drogi rozgrywkom I ligi, reprezentacji młodzieżowej oraz wszelkim innym rywalizacjom.

I szkoda tylko, że klubowa całość polskiego futsalu jeszcze tego nie dostrzega. A przykładem jest nikły udział klubów w corocznych spotkaniach wyborczych, zwoływanych przez PZPN. Spotkaniach, podczas których istnieje jedyna w swoim rodzaju możliwość zmierzenia się w dyskusji z przewodniczącym związkowej Komisji Futsalu i Piłki Plażowej. Jest możliwość merytorycznego podyskutowania, by później nie ulegać stugębnej plotce, względnie – wykorzystując w przenośni cytat pana Zoli z pierwszego felietonowego akapitu - nie dawać się wkomponowywać w futsalową ślepotę. 

Długo czekało w środowisko futsalowe na zapowiadane przez kierownictwo związkowej Komisji wspomożenie klubów, które na poważnie podchodzą do rozgrywek młodzieżowych. Wreszcie tydzień miniony pokazał ową marchewkę. Ale też przy okazji i kij. Na wniosek Komisji zarząd PZPN uchwalił, iż kluby ekstraklasy oraz I ligi futsalu, które zagrały dwoma lub więcej drużynami w młodzieżowych mistrzostwach Polski otrzymają stosowne gratyfikacje finansowe. Brawo. Kijem, natomiast, okazała się decyzja związkowej Komisji Licencyjnej karzącej niemałą – jak na futsal – kwotą klub z Chojnic za nie wystartowanie w rozgrywkach U-18, do czego kluby ekstraklasy były zobligowane.

Dura lex sed lex – chciałoby się powiedzieć. Okazuje się, iż związek nie żartuje. A w przyszłym sezonie nawet zmagać się będą z tym problemem pierwszoligowcy, na których zostanie też nałożony licencyjny obowiązek wystartowania w kategorii U-18. Gdybyśmy do tego dodali ewentualny regulaminowy zapis o konieczności wpisywania do protokołu meczowego dwóch młodzieżowców (wiek do ustalenia) byłoby całkiem ciekawie. Chociaż szkoda, iż nie odbywałby się ów zaciąg młodzieżowy po tak zwanej dobroci tylko z przystawionym kijem. Ale takie drogi nakazujące klubom poważnie traktować futsal młodzieżowy są akceptowalne. Szkoda jedynie, że większość ligowych klubów futsalowych sama nie bierze się na serio za bary z problemem szkolenia młodzieży. I dlatego młodzieżowe koło napędowe, mimo wzrostu liczby startujących drużyn w MMP, jest jeszcze zbyt słabo oliwione, by stać się kolejnym napędowym polskiego futsalu.

Andrzej Hendrzak

I stało się. Futsalowa Pogoń z miasta Szczecina po wielu całkiem przyzwoitych latach w futsalowej ekstraklasie wylądowała w I lidze. Znam takich, którzy już przed sezonem stawiali przy Pogoni 04 znak zapytania w typowaniu utrzymania się na kolejny sezon w rozgrywkach ekstraklasy. Przyznam, że po pierwszej rundzie zacząłem ich rozumieć. Rzeczywiście patrząc wstecz, symptomy słabości szczecinian czasami w sposób nieuchwytny, innym razem w sposób widowiskowy, objawiały się od pewnego czasu. Nie chcę w felietonie wskazywać, że to odejście prezesa Macieja do Warszawy miało aż tak wielki wpływ na fakt osłabnięcia pogonijnych notowań, ale coś na rzeczy w tym jest.

Po finałowych rozstrzygnięciach awansów oraz degradacji ekstraklasowych najcenniejszą informacją minionego sezonu dla wielu klubów ekstraklasy oraz I ligi wydaje się być degradacja Pogoni oraz AZS z Gdańska. Najcenniejszą pod kątem kosztów meczowych. Najzwyczajniej nie będą one musiały odbywać dalekich wojaży nad polskie morze, by rozgrywać mecze. To, co po części cieszy kluby ekstraklasowe, nie jest dobre dla pierwszoligowców z grupy północnej. Spadek nadmorskich eks-ekstraklasowców zdecydowanie podniesie koszty rozgrywek tej grupy dla innych zespołów. Szczególnie eskapada do Szczecina będzie droga, a już wydawało się, że po wycofaniu się z rozgrywek teamu z Zielonej Góry wyjazdowa średnia kilometrowa ukształtowana została na poziomie do przyjęcia dla wszystkich. Ale cóż, nikt nikomu nie obiecywał, że rozgrywki będą tanie. A kierując się filozofią pewnego związkowego wiceprezesa dopowiem, iż nikogo na siłę nie przymusza się też do rozgrywek.

Sport zawsze wiąże się z ryzykiem. Podobnie udział w rozgrywkach. I jeżeli futsal chce być poważany, nie może stawiać na taniość. W sporcie ryzykują zawodnicy – choćby kontuzją. Ryzykują kluby – na przykład słabymi wynikami. Ryzykują szkoleniowcy – reputacją. Ryzykują sędziowie – obśmianiem. Ryzykują też kibice – pieniędzmi stawianymi u bukmacherów. A mimo wszystko, razem wzięte te ryzyka nakręcają widowisko sportowe.

Oczywiście – jak przy każdym działaniu – nie brakuje w sporcie, w tym i futsalu wielu absurdów. Czasami nawet zakrywają one oparami wizerunek dyscypliny. Niemniej, choć zabrzmi to nieco niedorzecznie, zarówno wpadki jak i ryzyka nadają swoistego kolorytu widowisku.  Oby tylko nie były nagminne i raczej zdarzały się poza parkietami hal. Zauważcie przy tym, drodzy czytelnicy, kiedy było najgłośniej o futsalu w minionym sezonie? Otóż wtedy, gdy w związku coś zakręciło się lub nie przy losowaniu, albo gdzieś tam w rozgrywkach młodzieżowych ręcznie jakiś działacz próbował kimś, czy też czymś posterować. Tak jakoś mają nasze media, że nie wyłącznie pozytywy opisują barwniej oraz częściej. I może dlatego futsal najbardziej medialny był za rządów pana Kazimierza.

Czerwiec jest bardzo aktywny dla naszych reprezentacji futsalowych – seniorskiej, młodzieżowej, kobiecej. Najbliżsi ważnej europejskiej imprezy są podopieczni Łukasza Żebrowskiego. Wystartują w futsalowych finałach EURO U-19. Tak sobie myślę, gdzie należy poszukiwać futsalowych  talentów, jak nie ta tej imprezie? Gdzie szukać tej futsalowej spontaniczności, nieskażonych manierami zawodników, jak nie w takich kadrach? Kilka nazwisk naszej futsalowej młodzieży posiadłem w pamięci, ale nie chcę zapeszać ich wyjawianiem przed turniejem. Oby wpadły też w notesy bardziej ode mnie zacnych szkoleniowo obserwatorów. I mam nadzieję, że podczas finałowych gier nie będziemy chwalić tylko obcokrajowców. To ostatnie zdanie piszę nieco z sarkazmem, gdyż mając świeżo w pamięci trawiaste EURO U-20 w Polsce, mogę powiedzieć tylko, że zaimponowaliśmy głównie publicznością. Co już w czempionatach młodzieżowych staje się naszą tradycją. Dlatego życzę polskiej młodzieży futsalowej, by ową tradycję zmieniła.

Polski minister sportu został szefem Międzynarodowej Agencji Antydopingowej. I jest to dla Polaka gigantyczne osiągnięcie. W zasadzie największe w historii polskiego sportu. Na kanwie tego wyboru przejdę do rzeczy maluczkich, chociaż dla futsalu naszego niezwykle ważnych. Co prawda prezes Boniek jest w ścisłych władzach UEFA - i chwała mu za to, że potrafił się tam ulokować - ale mam do prezesa prośbę. Taką maluczką, nieśmiałą. Może udałoby się do europejskiego gremium futsalowego wskazać jakiegoś Polaka? Ma polskie środowisko kilku ciekawych działaczy, powiązanych stricte tylko z futsalem. I o takich ludzi mi chodzi. Nie o kolejnego „trawiastego”, dla którego taki awans byłby jedynie przysłowiowym „kwiatuszkiem do kożuszka”. A jak już jestem przy takich ogólnych personaliach, to pozwolę sobie zaapelować do ligowych klubów polskiego futsalu. Spróbujcie podczas kolejnych wyborów delegatów na coroczny zjazd PZPN wybrać chociażby jednego delegata klubowego – spoza związkowej Komisji. Inaczej pomyślę, że tylko panowie prezesi potrafią gadać, gadać, gadać. 

Andrzej Hendrzak